источник : урок 2008-05-13 Время действовать /Преподаватель: Рав Михаэль Лайтман / 10-16 мин.

источник - 2008-04-30 О мировом продовольственном кризисе /Преподаватель: Рав Михаэль Лайтман /19 мин.

]

Какво ли не правят  хората в търсене на истината. Странно, защо всички лъжат, а после се натискат да знаят истината? Всъщност, не е странно. Като знаеш истината, можеш да лъжеш още по-добре.

Сигурно има изписани хиляди страници на тема как да открием истината. На пръв поглед всички табели сочат натам: политиците се кълнат, че  ти отварят очите за истината, медиите се надпреварват кой първи да ти съобщи истината, автори от цял свят ти продават книжки за самоусъвършенстване, които ще ти помогнат да откриеш истината, рекламите предлагат все по-„истински” продукти, децата вярват, че родителите им говорят истината.

Да, обаче Дядо Мраз не съществува. И нито месото, нито хлебчето, нито кашкавалът на Макдонлад’с са истински месо, хляб и кашкавал. Хау ту книжките са сигурен път към успеха ...за своите автори, медиите тиражират популярни заблуди, а политиците няма да ги коментирам въобще. Оказва се, че живеем в един свят на лъжата. Честито!

Истината, ако изобщо има такава, се заплаща с цената на много жертви. Всеки се е вкопчил здраво в своята истина, защото е минал през тръни, за да стигне до нея. И, в края на краищата, тя се оказва една голяма лъжа. Защо ли? Защото животът е прекалено кратък. Няма как да постигнеш абсолютната истина с метода „проба-грешка” за някакви си 80-100 години, пък и кой живее до сто? Трябва да вземеш истината наготово отнякъде. Но откъде, щом всички лъжат? Ето, и аз те лъжа в момента, но дали това също не е лъжа?

Има само един начин да научиш истината, цялата истина и нищо друго освен истината: чети народни поговорки!!!

Те са колективната памет на един народ. Не, те са колективната памет на цялото човечество. Дори хиляда години да живееш, пак няма да знаеш повече истини, отколкото ще знаеш, ако наизустиш десет народни поговорки още днес. Защото поговорките са събрали опита на хиляда пъти по хиляда души, живели в продължение на хиляди години.

Нямаш представа колко много си приличат поговорките на отделните народи. И това се е получило без тези народи да се наговарят помежду си. Поговорките не са преведени, те просто значат едно и също на всички езици. Защото говорят езика на истината. „Празни ръце – празен стомах” на арабски е същото като: „Който не работи, не трябва да яде” на български, да речем. Едва ли някога българите и арабите са седели на една маса и са пушили наргиле, за да съчиняват поговорки, а дори и да беше така, те щяха просто да ги преведат. Но не, поговорките нямат нужда от превод, те казват истината на всички езици.

Отделните култури са достигнали до тях по свой собствен, уникален начин, но крайната спирка винаги е една и съща. „To kill two birds with one stone” винаги ще значи: „Да убиеш с един удар два заека”. Това му е уникалното.  Аз изключително много уважавам поговорките. Те са единственият общодостъпен източник на абсолютна истина.

Тихомир Димитров

---------------------/\-------\o/---------------------------------

Music Idol продава, любовта също!

П.п. Набутах ли ви да кликнете?

---------------------/\-------\o/---------------------------------

Айде за да не е много празен поста ще добавя и този виц, който се сбъдна....
Защо комунистите са щастливи от изборите?
Ами защото като падне Царя и идва 9-ти септември

Така както няма класическа логика и нова логика, а има просто логика (формална логика, Аристотел и там някъде), така няма и такова нещо като класическа хомеопатия и нова хомеопатия, нито пък разните там френски и английски, и индийски, и австрийски и не знам какви още школи.

Има само една наука хомеопатия, подчинена на определен сбор от принципи и закони, водещи своето начало от бащата на хомеопатията, Самуел Ханеман.

Съответно, терапия, която не се подчинява на тези принципи не е хомеопатия - толкова е просто.

Така че определението "класическа" се налага да се слага отпред - за съжаление - за да се разгрaничи по някакъв начин от комерсиални, привидно хомеопатични вариации, а иначе си е просто хомеопатия.

В самата хомеопатия може да се говори за отделни течения, заради разликите в V (Кент) и VI издание на Органона (LM потенции) и т.н., разни неща от кухнята на хомеопатията, но все пак всички те се подчиняват на основните принципи, за подобието, за единственото лекарство и т.н.

По тази причина накратко се говори за хомеопатия и за боаронопатия (една думичка, която въведох в моя речник преди година и нещо); когато колеги разговарят по между си те казват просто хомеопатия, а не класическа хомеопатия.

Коректно спрямо пациентите е винаги да се уточнява дали става дума за "класическа хомеопатия" или за "хомеопатия, преподавана на лекари от Боарон". Защото има съществени разлики! При боаронопатията се работи с комбинирани (комплексни) препарати и са често явление прескрипции с по 5-10, дори 15 хомеопатични лекарства в даден момент. Това е един абсурд! Според мен и колеги хомеопати това е чисто и просто псевдохомеопатия.

Разбира се, това е едно от възможните мнения по въпроса. Но е добре то да се знае. Добре е пациентите да са наясно как точно биват лекувани. Още по-добре е - в името на истината -, когато изказват мнение за хомеопатията да уточняват с каква точно хомеопатия са се лекували. Защото върху хомеопатията има хвърлена достатъчно кал точно от такива пациенти - редовно може да се чуе нещо от рода на:

"Аз ходих при един лекар-хомеопат и той ми изписа 4 хомеопатични лекарства. Каза ми да вземам от едното сутрин, от другото - вечер. Третото - в сряда по обед, а четвъртото - веднъж в месеца. Само че нищо не се случи. Явно хомеопатията не работи.."

И след това подобни мнения за "хомеопатията" се тиражират папагалската като грозни изцепки в жълтата преса. Това горното не е никаква хомеопатия в "класически" смисъл. Това е просто една медицинска схема, която се базира по-скоро на финансовите интереси на една голяма фармацевтична компания - в случая Боарон -, а не толкова на хомеопатичната философия.

Една терапия е хомеопатична не поради факта, че използва хомеопатични лекарства, а според това КАК ги използва!

Подобно е положението с т.нар. комбинирани препарати (хомеопатични бози на жаргон):

"Аз давах на малкия някакви хомеопатични капки на д-р Тайс, но те не му помогнаха и се наложи да го лекуваме с обичайните лекарства.."

И като погледнеш какво има в тези уж хомеопатични капки - свят да ти се завие. Иди обаче после обяснявай колко далече е подобно лечение (и по-често самолечение) от хомеопатията.

Така че, моля ви, уточнявайте как сте се лекували с хомеопатия, преди да я коментирате категорично. Това, че сте изрекли лъжа поради слаба информираност не прави лъжата по-малка лъжа, нали? И името на хомеопатията страда от всичко това!

P.S. Без никакво притеснение можете да препитвате вашите хомеопати: питайте ги за закона на Херинг, питайте ги за Органона и за хомеопатичната философия.. четете и сверявайте. Бъдете максимално информирани с какво и при кого се лекувате, и бъдете внимателни и по възможност обективни, когато давате мнение за хомеопатията. Благодаря ви предварително, ако решите да последвате съвета ми!

P.S. 2 Тази публикация представлява разширен мой постинг в един форум от пролетта на 2007. Публикувам я днес и тук, заради появата на един блог, който претендира да е "блог за хомеопатия”.

Аз ще чета с интерес публикациите на д-р Валя Асенова, авторката на блога, но все пак е добре тези неща да се уточняват, за да няма после неприятни недоразумения. В отговор на молбата ми да уточни, че все пак става дума за хомеопатия, така както я разбира един боаронски възпитаник, тя казва, че:

"Обяснимо и коректно - в блога са включени само неща, официално възприети в БГ медицинското законодателство и във вариант, който ще бъде най-полезен за пациентите."

Ок, приемам това мнение спокойно, надявам се вие също да подходите така към моето. Законодателството не е константа, особено в БГ, а колкото до пациентите: нека те да бъдат добре информирани и сами да преценят кое как..

Y ahora que hemos accedido al nivel del inconsciente colectivo de origen infantil, ahora que sabemos qué pasó en nuestra niñez para que aceptáramos hacer un sacrificio inhumano por amor -desconectar nuestro talento y así prohibirnos nuestra vocación-, para lograr la aceptación de nuestro entorno, ¿Qué debemos hacer para lograr convivir en armonía, paz y plenitud con esas figuras que nos hicieron un daño tan grande? ¿Cómo evitar la tentación de caer en el miedo o en el resentimiento que nos coartarían y nos amargarían la vida? Y sobre todo ¿Cómo encontrar la solución salomónica para que se haga justicia, para ser más y mejor nosotros mismos, para no recaer en perpetuar nuestras desconexiones eligiendo personas en nuestro entorno con el mismo patrón de conducta con el fin de perpetuar nuestras creencias falsas sobre nosotros mismos y sobre los demás de manera a mantenernos encerrados en nuestra prisión tipológica? El tópico más extendido en la actualidad y que constituye una falsa salida que perpetúa todo lo antedicho es buscar el falso perdón. En efecto pedir perdón es darse cuenta del daño cometido por nosotros, arrepentirse y rectificar de manera a no volver a hacer nada parecido y hacer el bien. Eso en lo se refiere al que pide perdón. En cuanto al que perdona, si de veras lo hace, borra todo sentimiento negativo y no vuelve a mencionar el agravio, devolviendo además todo su amor. Si no hay esta actitud no puede haber perdón. Pues sólo se puede perdonar a quien pide de verdad perdón. No a quién no lo pide y sigue obrando mal. Eso sería un Drama Existencial donde cada cual seguiría como víctima y verdugo, no sólo como antes sino además con plena conciencia y consentimiento. Con lo cual la situación tóxica se mantiene, institucionalizándola, además. Nosotros proponemos la técnica de las tres vueltas para trascender el problema.

- Primera vuelta: “Yo a solas conmigo”:Se trata de analizar el problema en la secuencia MAT de las emociones:·

Seguridad: descubro el peligro en que estuve (emociones desviadas y desconectadas con su consecuencia sobre el funcionamiento de las estructuras). Diagnostico el origen de mis emociones inflada, desconectada y prohibida. Detecto mi miedo a mi o mis figuras parentales. Detecto qué necesito para sentirme seguro conmigo mismo. ·

Desarrollo: entiendo mi confusión al creer en el poder mágico de los arquetipos que me regían. Analizo datos que recuerdo o me pueden hacer recordar vivencias reales que me hicieron elegir mi prisión. Tomo contacto con mi tristeza por la falta de amor que sufrí. ·

Justicia: Capto las mentiras y manipulaciones que sufrí. Tomo contacto con mi rabia. Elijo el tipo de valores que hubiera querido tener en mi niñez. Verifico si en mi vida actual están perpetuándose los mismos patrones que en mi niñez. ·

Estatus: Asumo que mi vida era hasta ahora un “no ser”. Imagino cómo será mi vida una vez conectado, autónomo y pleno. Tomo contacto con mi orgullo de no ser como mis figuras parentales y con mi horror y vergüenza en las cosas tóxicas en que perpetúo el modelo. ·

Pertenencia: Tomo contacto con el amor que sentía hacia esas figuras y analizo ese amor depurándolo de miedos, tristezas y rabias reales que yo transformaba en amor. Mido mi amor real por esas figuras sin engañarme. Tomo contacto con mi amor por mí y con las posibilidades de darme lo que necesito y me fue negado. Si existe otra figura parental que no me dañó tanto o nada asumo que la amo más que a la otra y decido demostrárselo. ·

Plenitud: Asumo que la verdad, por más horrible y amarga que sea, es alegría. Intuyo cómo me voy a sentir de liberado cuando me quite pesos muertos y falsas creencias de encima. Presiento la alegría que acecha.

- Segunda vuelta: “ Yo y vosotros”:·

Seguridad: Mido en qué tengo miedo hoy a cada una de mis figuras parentales. Mido si la situación que dio origen a mi drama se perpetúa o cambió. Diagnostico a cada una de mis figuras parentales y a mis hermanos en el ayer y en el hoy. Diagnostico el nivel de riesgo real que representa para mí cada una. Y no olvido que si existo es porque me han permitido nacer y crecer. ·

Desarrollo: Analizo qué factores hicieron que esas figuras me hayan dañado. Decido comunicar imaginativamente si están muertas o ausentes o personalmente con cada una para explicarles qué hicieron y en qué me dañaron. Si hay arrepentimiento real tomo nota para, llegado a la fase del amor, perdonar. Si no lo hay y analizo que sus fantasías de poder son más fuertes que su amor por mí lo asumo sin engañarme y lloro mi pérdida de ilusiones sobre el amor de ellos.

Justicia: Expreso rabia controlada por lo sufrido y digo con claridad qué exijo para seguir en relación con ellos. Si no hay arrepentimiento y además me culpabilizan decido decir mi verdad, dejar claro los límites que no voy a tolerar que se franquéen y los valores que elijo para mi relación con mi entorno, sin excepciones. No corto las relaciones y si ellos lo hacen lo acepto así sin volver atrás a la tristeza y al miedo de perderlos. No voy a recaer en la trampa que me arrojó a mi prisión. Sé que tengo razón y que si me mantengo firme ellos regresarán al camino aceptable y correcto. ·

Estatus: Me siento responsable y adulto tal vez por primera vez y siento orgullo de mí. Siento orgullo de toda respuesta buena que los haga vencer la inercia del mal que recibí. Establezco nuevas relaciones basadas en el mérito real de cada uno y en el respeto. Si ellos se quedan fijados en la negación, manipulación y chantaje anuncio mi decisión de basar mis relaciones en el respeto y valía real de cada cual cuando cambien de idea. ·

Pertenencia: valoro los aspectos queribles y amables de cada uno con la generosidad de aceptarlas y amarlas aunque el destinatario de ellas no sea yo. Si hay arrepentimiento real devuelvo todo mi amor con la satisfacción de estar, además liberado. Anuncio que he decido ser lo que soy en lo hondo y compruebo si soy aceptado plenamente o no. Si sí lo celebro y multiplico mi amor. En lo que no, lo anoto a cuenta de la tristeza y decido darme el doble de amor y buscarlo afuera. ·

Plenitud: Abdico de mi rol de diocecillo y me río de los roles que los que no han rectificado y siguen actuando para usurpar una grandiosidad pomposa que sólo merece la burla como respuesta. Doy testimonio de lo que percibe una criatura libre que sólo aspira a ser, en plenitud, humano.

- Tercera vuelta: “El mundo y yo”:·

Seguridad: Soy adulto, me siento más seguro, el mundo está lleno de gente como yo que desea entrar en contacto conmigo. Me aseguro de rectificar todos mis errores con mis hijos, mi pareja, mis colegas, mis amigos. Siento que perdí para siempre los terrores irracionales que me paralizaban. Soy conciente de mis zonas a mejorar y me pongo a ello sin mirar atrás. Soy conciente de la situación estructural y emocional de las figuras parentales que me rodean y sé diagnosticar con exactitud su grado de peligro y de toxicidad. ·

Desarrollo: Detecto las múltiples áreas de desarrollo y la infinitud de opciones buenas que se me abren. Elijo a cuales voy a dedicar tiempo y esfuerzo. Disfruto de las relaciones, en aquellas áreas sanas que existen, con esas figuras parentales que antes me paralizaban. Amplío mi espectro de intereses y de relaciones así como de ocupaciones. Ya que destruí a mis ídolos arquetipales eliminé todos los dramas existenciales de mi vida. No engancho en invitaciones tóxicas a volver a la situación anterior con mis figuras parentales. Tengo paciencia con ellos porque yo estaba preparado para el cambio mejor que ellos. Mientras les dejo el tiempo de cambiar desarrollo mi vida y mis relaciones. ·

Justicia: No pongo a todos en el mismo saco y doy a cada cual el lugar y el trato que se merece. Y eso es válido en primer lugar con mis figuras parentales. Entonces descubro que profundizo una o dos relaciones familiares que antes desperdiciaba por mi valoración indiscriminada. Si perpetué en mi pareja, trabajo o familia conductas equivocadas de las cuales soy víctima dejo claro las nuevas reglas de juego. Y veo con alegría que los más me respetan y valoran más y mejor que antes. ·

Estatus: Mido mi gran crecimiento y todo lo que conquisté. Mido sobre todo lo que me queda por crecer y por ser y me pongo a ello con carácter prioritario y sin mirar atrás. Rompo con falsas nostalgias que son falacias que me paralizaban y empiezo con pié decidido mi nueva vida. Doy preferencia a mi talento para investigar por donde daré mi talla de ser diferente y único. Admiro y respeto y agradezco los valores buenos de cada figura parental que me permitió ser lo que yo quiero ser. Admiro a la gente que venció su prisión tipológica y que me da testimonio y ejemplo. ·

Pertenencia: Tengo una vida nueva y diferente y mucha más gente que me amará y a la que amaré sobre la base de la valía real de lo que jamás soñé lograr. Creo mi sistema de pertenencia y descubro la presencia y calidad real de mi alma. Mi anhelo de entrega y de recepción de lo más valioso empieza a funcionar en mí. Entonces descubro la infinitud de mi amor que llega a todos sin excepción porque descubro que el crecimiento es infinito y que siempre llegará el momento y lugar en que todos alcancen este estado y reine el amor para siempre.

Plenitud: Por la vía del descubrimiento del amor verdadero que reinará en algún momento y lugar entre todos los seres humanos y que yo me aboco a sentir y a expresar alcanzo la percepción de lo que es la trascendencia y la premonición de la plenitud. Me siento bueno porque justo y justo porque bueno. Y soy feliz porque inocente y libre y libertador.

По каким критериям вы оцениваете все то, с чем вам приходится сталкиваться? Доверяете ли вы своему внутреннему чувству, своей интуиции – или же вы стараетесь во всем полагаться на мнение «авторитетов» и «экспертов»? И, в особенности, - чем вы руководствуетесь в духовных вопросах?

Мнение эксперта может заслуживать внимания – но человек, который относится к нему некритически, рискует оказаться в положении слепца, следующего за другим слепцом прямиком в яму. Эксперт – такой же человек, как и все мы, и также способен заблуждаться. Да, у него есть большой опыт. Но разве история не свидетельствует, что именно люди с большим опытом часто выступают противниками всего нового – того, что не укладывается в рамки привычного опыта?

Не доверяющие себе люди ищут вождей, и затем из последних сил держатся за этих вождей, даже если в этом уже нет никакого смысла. Страх искажает их восприятие реальности. В точном соответствии с известным афоризмом, если они видят на клетке со слоном табличку с надписью «буйвол», они предпочитают не верить своим глазам. В их понимании, табличка не может ошибаться! Ее поставили авторитетные и облеченные властью лица, которые всегда правы!

Если верующий с подобным настроем заметит, что его духовный опыт противоречит учению церкви, он предпочтет усомниться в своем опыте.

Такого верующего не смущает отсутствие плодов на дереве. Если начальство сказало, что плоды есть, значит они есть – что бы не говорили по этому поводу чувства. Если коррумпированная бюрократическая организация называется «святой», «единственной представительницей Бога на земле» - значит, так оно и есть. А все сомнения, все попытки трезво взглянуть на ситуацию, будут восприниматься как «искушения лукавого». С другой стороны, все доброе и светлое по другую сторону церковной ограды будет восприниматься таким фанатиком как скрытое, хитро замаскированное зло.

Колеблющиеся ученики Иисуса хотели получить какое-либо внешнее подтверждение его власти. По всей видимости, они чувствовали бы себя немного увереннее, если бы Иисус предъявил им диплом доктора богословия или грамоту от синедриона, дающую разрешение проповедовать и исцелять. Но Иисус не желает давать им такой опоры. «Из того, что я вам говорю, вы не узнаете, кто я?»

Если внутренние уши человека не слышат, а внутренние глаза не видят, если сердце человека закрыто для таинства внутренней жизни и признает лишь внешнюю власть, никакие властные атрибуты не приблизят его к осознанию Божьего присутствия. С другой стороны, если человек доверяет своему сердцу и восприимчив к побуждениям своей высшей природы, он не нуждается ни во внешних атрибутах, ни доказательствах. Знание приходит к нему изнутри, и это знание всегда достаточно.

Однако, внутреннее знание – это не слепая вера фанатика. Хотя бы потому, что внутреннее знание всегда находит подтверждение во внешней реальности. «Как внутри, так и снаружи». «Как вверху, так и внизу». «Каково дерево, таков и плод». Всякое живое семя плодоносно. И если мы находимся в непосредственном контакте с Духом Жизни, а не с его имитацией, этот Дух начинает животворить нас. Таким образом, наше внутреннее знание становится для нас еще более реальным и весомым.

Siempre funcioné en los triángulos, y, como eso no tenía relación con la secuencia ni con los ejes, creía en una patología que me costaba mucho erradicar, y, cuando lo lograba, me sentía despojada de lo que llamaba “mi estilo”. Hasta que llegué, tras perder la tipología, a conquistar la Estrella Primigenia y los Haces Centrantes y descubrí que esa andadura correspondía al caminar de las esencias. Mi manera de enfrentarme al mundo siempre fue esta:

- Parto de la alegría, del optimismo, y verifico a continuación si hay seguridad o si hay razones de miedo.

- Para ello, muestro una mentira que el otro se ha tragado. Si a mí, en cuanto me conocen, me muestran una mentira o un engaño en el que vivía, siento inmediatamente amor y gratitud. Si me valoran más después de desvelar esas trampas, entonces me entrego y amo. Es lo que yo llamo “verificar la resistencia de materiales”, dando un pequeño martillazo.

- Luego veo lo que falla, el sufrimiento, la ayuda que el otro y yo necesitamos para hacer equipo. Si no encuentro ayuda ni respuesta, como de hecho ocurre con demasiada frecuencia, paso directamente al orgullo y me digo “yo sola puedo perfectamente”. Si encuentro diálogo y equipo, afirmo el orgullo del otro, desvelándole la esencia misma de su ser, dando estímulos a su talento, su vocación, y sus emociones originarias, en ese orden creciente. Si no me aplauden mi orgullo, yo me encargo de ello y puedo resultar muy chocante para los necrófilos.

- Luego doy rienda suelta a mi creación y saludo cualquier creación ajena, y me encanta ver transformarse todo gracias a ese “estilo mío”, y la metamorfosis se hace certeza y vida, y entonces estalla una alegría que, siempre, va a más.

- Entonces penetro en los designios de la Creación en orden, a través de mi propio camino y regreso, cargada de verdades. Y la alegría de la certeza de estar acercándome día a día a lo que nací para ser, sin atisbo de duda, me hace más certera, valiente y risueña. Lo malo mío es que daba mi triángulo que ancla al otro (seguridad, justicia y amor) para anclarlo en este mundo, mientras que yo me contentaba con el que eleva, para luego venir a ofrecer sus frutos al anclado por mí. No es de extrañar que mi cuerpo me lo estuviera reclamando con kilos de más y con lumbagias, ¡a ver si así me anclaba mi propio peso! Así que descubrí que cada ser humano nació con sus dos triángulos y que ambos, los míos, eran para mí, y para lo que de amante absoluto de esa justicia radical haya en el otro. ¿Y cómo es la relación de los triángulos personales con lo que nos supera? Eso sí que es sencillo:

- Se debe partir de la SEGURIDAD ABSOLUTA: todo lo que venga de su talento es más perfecto. Y el miedo está tan sólo a perderlo privilegiando la tipología o cualquier cosa sobre ello. Cualquier cosa que “no nos suene” debe entenderse primero como un error en nosotros, nunca en el otro. Para corregir ese error nuestro y sólo nuestro, debemos buscar las mentiras que nos hemos tragado y sentir:

- Rabia contra ellas, y jamás contra quien nos la revela. Tampoco viene al caso sentir rabia contra nosotros pues esa culpa siempre trae excusas para los malos. Si alguien mejor y más alto que nosotros, nos reclama algo malo o nos responsabiliza por algo feo que hicimos, debemos inmediatamente responder con gratitud, es decir, con amor. Cuando hemos erradicado la mentira de nosotros, entonces nos debemos amar más y darnos reconocimiento y mimos. Entonces nos encontraremos totalmente anclados a la vida. Esta es nuestra dimensión femenina interior.

- Luego llega el momento de meditar, de pensar, de sacar enseñanzas para nosotros y para los demás, enseñanzas entonces inmortales puesto que hacemos retroceder la muerte. Y las comunicamos, profundizando en ellas, para sacar más errores, más pérdidas de tiempo y de vida por lo tanto. Entonces localizamos un techo en nosotros y nos proponemos romper ese techo.

- Así, orgánicamente, nace el orgullo verídico, transformador, el de la eterna metamorfosis. Y jamás entonces hay miedo, cualquiera que sea el esfuerzo por hacer o los demonios con los cuales enfrentarse. Porque entonces si perdemos a alguien o a algo, es que hay que celebrarlo, porque ese alguien, ese algo, nos quería medio muertos, es decir cultivando la muerte en nosotros. Y, cuando crecemos, descubrimos, cada vez más alto, la verdad más verdadera de este mundo: crecer y ser es un placer y un privilegio y es, además, la única puerta de acceso al conocimiento del designio de la Creación, pues nos ha hecho perfectos; y cuanto más perfectos seamos más nos fusionaremos con ese ser nuestro dual, femenino y masculino en equilibrio, y con lo que nos supera, pues el que de verdad nos supera se alegra y celebra cada peldañito nuestro que nos acerca más a lo que somos en la esencia de nuestro ser.

- Entonces nace la captación de verdades escondidas a los timoratos, a los tacaños, a los cobardes, a los que sienten vértigo por subirse a un taburete. Entonces estalla la alegría y, tras la alegría, ese fluir, ese orden en orden, nace la risa ante la insensatez y la necedad del mal, gratuito y vacuo, pues sólo daña a los que optan por él. Así nos elevamos por las propias huellas que nuestro ser nos dejó para encontrarlo: esa es la definición de ESENCIA. Esa es nuestra dimesión masculina interior.

Con lo cual nace más seguridad y nos volvemos a preparar para anclarnos desde más altura y con más raíces. Así, terminamos, de subida en subida, de anclaje en anclaje, alcanzando más cielo, atravesando la tierra con nuestras raíces y elevándola ASÍ SOMOS CIVLIZADORES, a la vez que bajamos el cielo y lo ponemos al alcance de toda persona que encuentre sensato y natural funcionar así, y necio y vacuo funcionar al revés. ASÍ SOMOS PACIFICADORES. Este es el caminar de las esencias.

“Защо плачеш мило мое дете. Избърши сълзи, защото аз съм твоето чудо днес. На всеки в живота идвам веднъж за да му изпълня едно желание и днес аз съм при теб!”

Не можех да повярвам на очите си...мислих и се чудих, в цялата си ярост и болка “искам никога повече да не плача, да не съм наранена и разочароване от хора които не заслужават сълзите ми” ......... тя се усмихна “избърши сълзи мило мое дете, желанието ти е вече реалност и тихо заспивай”... аз си легнах някак си с утеха....

Мина време, аз продължавах да плача и да бъда наранявана, укорявах “лъжливата звезда”, как ме беше измамила и бях ту щастлива, ту разочарована.......

Една нощ всичко се повтори, отново за пореден път обляна от сълзи, светлината озари очите ми. Тя пак беше там пред мен и яростта ми беше по-силна от всякога. Попитах я “защо така ме излъга звезда, каза ми че ще изпълниш желанието ми и аз повече никога няма да страдам за хора които не заслужават това”

Тя се усмихна “избърши сълзи мило мое дете, хората сами определят кой заслужава и кой не, да бъде в тяхните сърца, да обичаш някой и да изпитваш болка от любовта е най – блаженото чувство, само хората които обичаме могат да ни носят радост или мъка. Ти никога няма да плачеш за хора които не заслужават, но заслугата е вътре в твоето сърце, сега тихо заспивай” и тя си тръгна.....и аз разбрах, че истинските неща в живота...не са неща, а хора около нас, които правят усмивката ни и правят сълзите ни.

О каком знании идет речь? По всей видимости, о том, которое Иисус упомянул в самом начале евангелия от Фомы – о знании, которое дарует полноту божественной жизни. Фарисеи и книжники не воспользовались этим знанием сами, а также сделали все возможное, чтобы скрыть его от простых искателей истины за нагромождениями высокопарных речей.

В истории многих религиозных и духовных движений виден один, часто повторяющийся образец. Их основоположники – мистики, имевшие непосредственное переживание Божественной Реальности. Присутствие Духа было настолько очевидно, что рядом с этими людьми происходили исцеления и другие удивительные события. Собирались большие группы последователей, полные ревности и энтузиазма. Но постепенно, уже через одно или два поколения, рвение начинало угасать. И на смену мистикам приходили люди иного душевного склада – властные, желающие держать действия Духа под своим контролем. Постепенно, движение превращалось в бюрократическую организацию. С какого-то момента, «своим» в ней признавался только человек, признававший «правильную» власть, «правильные» доктрины и обряды. Все, отказавшиеся подчиниться авторитету, объявлялись заблудшими или еретиками.

Зачем необходимо об этом говорить? Чтобы понять отношение Иисуса к фарисеям – и урок, который стоит извлечь всем нам. Иисус не отрицал, что фарисеям и книжникам известна божественная истина. Любое Священное Писание, выдержавшее испытание временем, не может быть нагромождением мифов и нелепостей. Для тех, кто способен «читать между строк» и воспринимать его не буквально, а символически, оно становится «ключом» к божественной реальности.

Проблема в том, что большинство верующих не догадываются об этом – а так называемые религиозные авторитеты как раз заинтересованы, чтобы «простой народ» верил Писанию буквально и почитал его за неприкосновенную святыню. Апеллируя к неким «божественным» текстам и претендуя на исключительное право толковать их, священнослужители пытаются закрепить свою власть.

Группа фарисеев исчезла в глубинах истории – но фарисейский подход к Богу, к миру и к людям продолжает жить и здравствовать. Дух фарисейства принимает разные личины, но, как и раньше, противостоит Духу истины. Будучи авторитарным и жестоким по сути, он по-прежнему ставит Писание – выше человека, заповеди - выше человека, религиозную организацию – выше человека.

Могут ли фарисеи закрыть для нас вход в Божественную Реальность? Нет. Они могут оккупировать синагоги и храмы, вещать со всех кафедр и даже с экранов телевизоров, - но «Бог не в рукотворных храмах живет». И до тех пор, пока ортодоксы не занимаются физическим уничтожением еретиков (что, к сожалению, нередко бывало в истории), они не причинят вреда тем, кто знает великую истину - «Царство Божье внутри вас».

«Вы же будьте мудры, как змии, и чисты, как голуби», - призывает Иисус.

Осуждение фарисейства или подробный анализ его заблуждений не поможет людям, которые оказались в его власти. Тем более, что в подавляющем большинстве случаев вовсе не интеллектуальные аргументы приводят индивидуума к фарисейской религии. Не нужно думать: «Какой ужасный человек этот фарисей, я выскажу ему в глаза все, что думаю». Ему от этого лучше не станет, а нам – почти наверняка повредит. Почему бы нам не постараться увидеть в ближнем не «фарисея», а живого человека, несущего в себе божественный свет? Почему бы нам не общаться легко и свободно, не пытаясь взвалить на себя заботу о «спасении заблудшей души»?

Искренность с нашей стороны необходима – но искренность не предполагает глупости. Мудрость дает нам умение вести себя со всеми людьми так, чтобы избежать ненужной конфронтации. Даже если внутри мы чисты как голуби, для наших отношений с окружающим миром хорошо сгодится змеиная кожа.

La ciencia es esencia del arte y quintaesencia de la espiritualidad.

La ciencia es esencia del arte y quintaesencia de la espiritualidad. De esta forma el mundo estaría al derecho. Pero cuando la ciencia parte de la creencia o prejuicio dogmático que niega la valía y el fermento de la certeza de encontrar verdad, como definición misma de la espiritualidad, y se aboca a situar su falso “estatus de mente inteligente” en negar la trascendencia como finalidad misma de la ciencia, cae en la necrofilia. Cuando el arte se aboca a una fuga hacia adelante, cortada de su función esencial que es encontrar la esencia del ser, crear y crecer en el orden de la creación, que es perfecto y de sobrecogedora belleza, y sólo plasma el desamparo de un mundo que niega al genio porque lo teme y proyecta en él su propia esquizofrenia cortada del valor y de la dignidad de querer ser lo que se ES y del fluir de la vida, cae en el mimetismo mercantilista y reificado, se vuelve piedra tosca y perecedera, que no filosofal. Cuando la espiritualidad honda brilla por su ausencia y se empeña en llamar Dios a mitos arcaicos arquetipales que asientan el poder de castrar y de someter el espíritu libre del ser humano, poniéndoles pruebas incesantes y exiliando la plenitud a un cielo vacío y que siempre retrocede, cae en el oscurantismo, en la brujería que se auto-maldice y en la magia mistérica e histérica que sacraliza la psicopatía. Entonces sí podemos decir que la sociedad está muy enferma. Y que el ser humano está muy solo.

Como en este congreso buscamos y rescatamos los orígenes, podemos encontrar los del pensamiento moderno y de la civilización occidental, en Sócrates, padre del arte, en Platón, padre de la espiritualidad y en Aristóteles, padre de la ciencia. Y todo hubiera ido bien si no nos hubiéramos alejado de la necesidad de ser auténticos, libres y solidarios. Porque hubiéramos encontrado las siete dimensiones de lo humano, sus finalidades evidentes y sus leyes de funcionamiento, precisas y bellísimas todas, hace ya 25 siglos. Mas nunca es tarde para partir con buen pié desde una visión científica de la complejidad humana, que abre dos universos de acceso a más verdad: la una, artística, surgiendo de la ciencia como esencia única que la posibilita, para, de la creación artística, pasar al universo objetivo, medible, transmisible, y universal –es decir científico también- de la espiritualidad plena. Este salto cuántico en la evolución del pensamiento y del análisis humano, lo podría abrir hoy el MAT, Metamodelo de Análisis Transformacional.

Experimentado sobre más de 120.000 casos con total adecuación, durante veintidós años de voluntario y exigente aislamiento, sale a la luz, por vez primera en la historia, una ciencia precisa del funcionamiento humano, el MAT (Metamodelo de Análisis Transformacional). El MAT es ingeniería emocional y sensorial de la estructura septidimensional universal humana. Hay ya catorce libros disponibles sobre el MAT, donde se exponen los descubrimientos y aplicaciones de esta nueva ciencia. Aquí nos vamos a contentar con resumir las bases más elementales de ésta y su alcance en el tema que nos ocupa.

El MAT demuestra que la estructura humana no es, como se pensaba desde Grecia antigua, cuatridimensional –aire, tierra, fuego y agua-, no. La estructura humana es septidimensional y siempre lo ha sido. Además de esas cuatro dimensiones, tiene una mente científica, un cuerpo de vitalista prodigio, una esencia creadora y transformadora incansable y un Centro que sólo lo sagrado, y jamás lo propio, ha de ocupar, origen y finalidad del todo. Cada dimensión corresponde a una estructura, o instalación, cuya función es la de hacernos perfectamente capacitados para satisfacer una de nuestras siete necesidades básicas indispensables para la vida. Estas son, contrariamente a lo que se pensaba desde Abraham Maslow, innatas, y son siete, no cuatro y aprendidas, como él creía (seguridad, pertenencia, estatus y autoactualización). Además, vienen instaladas en nuestra ingeniería funcional innata, en una secuencia jerárquica muy precisa, de origen fetal.

Estas necesidades y funciones universales son, en este orden: seguridad, desarrollo, justicia, transformación, pertenencia, plenitud y servicio al Centro Vacío de toda presencia concebible, centro, origen y finalidad de la vida.

La emociones humanas no son estados de ánimo, impredecibles e incontrolables, no. Las emociones auténticas son las únicas energías inteligentes e innatas, altamente especializadas, capaces de poner a funcionar adecuadamente cada una de nuestras estructuras. Y las emociones auténticas son por lo tanto, seis, y en este orden: miedo, tristeza, rabia, orgullo, amor, alegría, para la vacuidad radical y absoluta del Centro. El miedo auténtico es el responsable de la seguridad, la tristeza del desarrollo, la rabia de la justicia, el orgullo de la transformación, el amor de la pertenencia, la alegría de la plenitud y la vacuidad o abstención de colocar ninguna emoción en el Centro Vacío, nuestra única garantía de ser y de crecer en el orden de lo creado y de lo evolucionado.

Las emociones auténticas son aquellas que corresponden en calidad, intensidad y duración al estímulo que las provoca. Los estímulos son captados por nuestros sentidos, que no son cinco, sino seis –siendo el sexo un sentido muy definido y especializado-, cada uno especializado igualmente en estimular una de nuestras estructuras, y solicitar la emoción correspondiente, véase: tacto, oído, olfato, gusto, vista, sexo. En este orden y jerarquía.

El MAT redefine cada una de nuestras emociones auténticas, siendo las definiciones conocidas poco precisas e inoperantes. Las definiciones del MAT son las siguientes:

- Miedo, es la capacidad innata de percibir amenazas a la integridad propia o ajena. Es responsable de la seguridad.

- Tristeza, es la capacidad innata de percibir pérdidas temporales o definitivas de lo valioso y de lo vivo. Garantiza el desarrollo.

- Rabia, es la capacidad innata de percibir y reaccionar ante mentiras, manipulaciones y agresiones. Garantiza la justicia.

- Orgullo, es la capacidad innata de transformar(se) a través del crecimiento, del descubrimiento y de la creación. Garantiza el estatus.

- Amor, es la capacidad innata de crear(se) un espacio seguro donde ser lo que se nació para ser (conservando lo dado y recuperando lo perdido). Garantiza la pertenencia.

- Alegría, es la capacidad innata de encontrar verdad para fluir en paz y tener el alivio de quitar(se) pesos muertos de encima. Garantiza la plenitud.

Cuando accedemos a que cada una de nuestras estructuras esté alimentada por su emoción correspondiente y esté conectada a su sentido idóneo, funcionamos bien y tenemos garantizada la salud física y psíquica. La principal traba a este funcionamiento pleno es el desbalance recurrente de nuestra ingeniería de funcionamiento personal. Este desbalance recurrente, patrón viciado de funcionamiento, es nuestra tipología de personalidad innata. La tipología MAT de personalidad se caracteriza por seis ecuaciones emocionales definidas y muy precisas -que corresponden a leyes ineluctables del orden de lo creado-, producto éstas del desbalance emocional del feto, producido por la emoción dominante de la madre durante la gestación.

La tipología de personalidad MAT se define por una emoción dominante que corresponde a la emoción secuencial que sigue a la dominante de la madre durante el embarazo; una emoción fuerte que corresponde a la opuesta en el eje de la dominante de la madre, salvo las que –en dos de los seis casos posibles- podrían comprometer la permanencia del primer eje (amor-tristeza), siendo entonces la misma que la dominante de la madre; y una emoción libertadora, sanadora, que es siempre la siguiente en la secuencia a la dominante del feto. La primera emoción, la dominante propia, es nuestra competencia y su universo abarca las capacidades innatas abiertas por la estructura correspondiente; cada capacidad abre a su vez un sin fin de habilidades operativas. La segunda emoción, la fuerte en nuestra ecuación emocional tipológica, es nuestro talento y abre el mundo de la genialidad creadora. La tercera emoción es nuestra vocación y abre el universo funcional, sensorial y emocional que nos garantiza el acceso a la plenitud espiritual, siempre y cuando no la situemos en el Centro Vacío. Pues si no, surge el castrador arquetipo religioso.

El estado de la estructura, y por ende de las emociones que la alimentan, varía en lo que damos en llamar fases de evolución en el MAT. De los 120.000 casos estudiados, el 2% de las personas tiene su estructura bien alimentada –en lenguaje MAT: estructura conectada o estado de conexión-, sin emociones desviadas: Desviar una emoción equivale a poner el enchufe de una bombilla en otra fuente de energía, por ejemplo, en un cubo de gasolina ¿cómo esperar que la bombilla se encienda y cumpla con su función? La naturaleza humana está tan maravillosamente creada que aun con emociones desviadas, seguimos vivos, pero no sanos. La triste estadística mundial está hoy así: 2% con las seis emociones auténticas y usa el 80% de su capacidad innata, 15% con tres emociones adecuadas y tres falsas y usa el 40% de su capacidad innata, 10% con dos emociones auténticas y cuatro falsas y usa el 30% de su capacidad innata, 55% con una sola emoción auténtica y cinco falsas y usa el 20% de su capacidad innata, 15% con ninguna emoción operativa y usa el 3% de su capacidad innata, 2% con, no sólo ninguna emoción auténtica sino con una de tres fórmulas letales estructurales y funciona a –16% de su capacidad innata. Y 1% ocupando el Centro y siendo psicópatas socializados de altísima peligrosidad. ¿Extraño entonces que nos enfermemos, que nos desviemos y nos enfrentemos, verdad?

Lo más grave de todo es que cuando estamos encerrados en nuestra tipología de personalidad, el Centro Vacío es ocupado por dioses personales, arquetipos muy tóxicos de origen prenatal: Atlas, Orfeo, Mercurio, Aquiles, Sísifo y Prometeo, que ocupan el lugar vacío que hay que dejar para Dios y nos enfrentan en permanencia, hacia adentro primero, contra nuestro ser; hacia afuera después, en guerras “santas” fratricidas que secuestran la espiritualidad humana y la sed de verdad universal, de concordia y de paz entre las personas.

Una buena noticia, enteramente comprobada en el MAT, es que no nacemos para morir con un día de nacidos, es decir en proceso de simple conexión que corresponde a la energía útil que tiene el bebé de un día de vida, sino que todos tenemos Mega-estructuras interiores, de origen fetal, que sólo esperan el permiso del entorno y de un arduo trabajo personal para surgir, y hacernos acceder a miles, a millones, a billones por ciento de esa potencia de partida.

A- Aplicado al estricto tema que nos ocupa, EL APORTE DEL MAT A LA CIENCIA PURA es el siguiente:

El primer descubrimiento es el mostrar la estructura precisa responsable de la función científica, gestora del pensamiento racional, en funcionamiento secuencial. La estructura gestora de la racionalidad, y de la mente indagadora, es el Sintetizador alimentado por su energía natural innata, la tristeza auténtica. Su sentido-antena es el oído. Vemos a continuación sus habilidades normales. El Sintetizador responde a todos los “Qué” que se formula el ser pensante, su función básica es el DESARROLLO, su función elevada es la CLARIDAD u OMNISCIENCIA y su función trascendente es la INMORTALIDAD. Las disfunciones surgen cuando en vez de estar alimentado por la tristeza, única emoción ésta capaz de hacernos detectar la pérdida temporal o definitiva de algo vivo y valioso, para desencadenar así la función de pensamiento e indagación de soluciones que nos dejen mejor que antes de la pérdida -ya que curan la causa misma que originó la pérdida innecesaria de bienestar, salud, bienes, medios u opciones-, está reemplazada por otra emoción falsa.

Lo más importante en este gráfico, es la secuencia del 1 al 6: una inteligencia tópica, enemiga de lo científico, va del 6 al 1. Y termina en prepotencia y necrofília. Una inteligencia brillante, sensible e intensa, es decir científica, va del 1 al 6. Y termina en el descarte de las mentiras, aunque no le convenga a su ego. Pues un científico es, ante todo, HONESTO.

Porque un ser inteligente y racional es aquél capaz, no sólo de solucionar problemas, sino de curar la causa que ocasionó tales pérdidas, reemplazándola por un desarrollo más asentado que el anterior. Así, impedir que se dañe o se estropee lo vivo, lo valioso, lo bueno, lo sano, es el pensamiento científico, que lleva a hacer retroceder la ineluctable necesidad de morir y remite a la inmortalidad que en el MAT cernimos así:

Se define

la Inmortalidad como

LO SIEMPRE DISPONIBLE

Pues es función trascendente del desarrollo y de la claridad

porque

en lo disponible no hay pérdida posible, ya que

es precisamente lo que,

de nada saca todo

que se desarrolla clarísimamente,

ordenadamente

sin tregua ni contradicciones.

Accederás a la Inmortalidad cuando

lo mucho y maravilloso que dejes para todos

nadie

lo quiera coger para sí

y

tu compasión por el hambre y la sed

te nutra para siempre y siempre sobre para todos.

Entonces nunca habrá tristeza para ti

ni muerte posible porque

estarás siempre vivo en el dolor

y en la pérdida de todo lo soltado

de todo lo destruido

de todo lo negado

y

nunca

será tarde para ti

ni para nadie.

Esta es la única esencia posible de

tu Eternidad.

Vivirás en la Inmortalidad porque

claro sobre las causalidades

iluminarás la inteligencia de todos

-evidenciando la necedad- y los

motivarás a mirar

hacia adelante

construyendo

lo claramente motivante para toda

persona de buena voluntad

que logrará salir

de la confusión sobre intencionalidad y que

así

escuchará la voz de su corazón

cerca del cual

reinarás.

Así estarás presente

en la mente de todos

y hasta los peores

meditarán.

Reinarás en la Inmortalidad para que

la creación se eleve

hasta las raíces de las raíces de los nombres

irguiendo a todo aquél que

desee dignamente crecer hasta los astros

y sembrarlos en la tierra.

Para ello

escucharás la tristeza

en las manos caídas

y solo a ella

despojándote del desarrollo, de la claridad y hasta de la Inmortalidad misma

toda vez que esté en juego

desatender lo perecedero

sea éste el que sea.

Así, tu corona tocará las notas de las esferas

que acallarán la voz que suplique en tu nombre.

Entonces los escucharás

en sus tálamos nupciales

y ellos se unirán

en gemas

en tu corona.

El segundo instrumental que el MAT aporta a la ciencia como tal, es la BIO-RECONSTRUCCIÓN DE LA PERSONALIDAD, o Teoría Omega del MAT. Esta primera Megaestructura, que todos los seres humanos pueden recuperar tras el proceso de conexión, nos devuelve la secuencia emocional fetal que nos permitió nacer sanos. La presentamos a continuación y la formulamos igualmente:

El MAT muestra que el ser humano socializado, es decir el que vive plácido y feliz en sociedad, posee sus seis estructuras alimentadas por sus seis emociones auténticas, las cuales corresponden a seis necesidades distintas y bien diferenciadas que se pueden analizar en una secuencia lógica. Esas seis motivaciones son comunes a todos los seres humanos, quienes las tienen todas. El MAT descubre igualmente que la secuencia tiene su razón de ser: la de permitirnos acumular energía para acudir más sólidamente al siguiente paso en un orden innato y previo a nuestra llegada al mundo, que presidió nuestra concepción y formación uterina. Nuestras investigaciones clínicas en hospitales han demostrado que esa secuencia es curativa y que se evitan enfermedades de alto riesgo al funcionar según este orden. Este programa, por sus concordancias con las necesidades hondas universales del ser humano, se ajusta a cualquier tipo de organización, en cualquier lugar y en cualquier tiempo.

LA PIRAMIDE MOTIVACIONAL DEL MAT:

LA TEORÍA OMEGA

FASE 1: SEGURIDAD: Además de desear cubrir sus necesidades básicas de supervivencia: techo, alimentos, vestidos, salud, etc., el ser humano necesita seguridad con respecto a sí mismo y a su entorno social: el que no le cuestionen su derecho a existir y a ser diferente. El conocimiento de sí mismo en profundidad, el conocimiento de los factores diferenciales de los demás, le permiten acceder al más alto grado de seguridad, pues, al tiempo que potencian su nivel de confianza, le permiten seleccionar a los mejores y defenderse de los más tóxicos. La construcción de la sociedad sobre estos cimientos evita la irrupción del miedo auténtico así como su posterior desviación en reivindicaciones corporativistas que, al tiempo que traban el desarrollo, no eliminan las causas reales del malestar. En esa fase se tomarán todas las medidas necesarias para que el individuo se diagnostique en profundidad, no se deje invadir, ni amenace la integridad de los demás. El MAT dispone de un instrumento clasificador de 37 patrones comunes y universales tipológicos de comportamiento en los cuales cada uno podrá reconocerse y clasificar a los demás, en el absoluto respeto de las diferencias, para seleccionar a los que mejor garanticen su seguridad.

Donde existe seguridad real –al ser elegidos por lo que de verdad somos y al rodearnos de personas seguras y diagnosticadas-, ya puede haber despliegue de los potenciales en acción, y eso es desarrollo.

FASE 2: DESARROLLO: Además de disponer de medios logísticos, materiales y humanos para desarrollar su actividad, se trata aquí de conocer plenamente las potencialidades instaladas propias y ajenas. El ser humano necesita entonces ubicar sus zonas vocacionales de excelencia y descubrir las ajenas. Este conocimiento se debe hacer efectivo a través de un sistema de comunicación que localice, incentive, extraiga y proteja la capacidad creadora personal y grupal. La construcción de esa segunda fase tiende a eliminar las causas reales de tristeza auténtica, pues todo lo que hubiera podido florecer y se secó, o todo lo que hubiera podido saberse y se ignoró, constituye una pérdida objetiva. De esa manera, al florecer las potencialidades vivas y los méritos reales, se erradican los Reinos de Taifas y el corporativismo ramplón. Se podrá acceder a un sistema sensible de comunicación, a través del cual se puede llegar a dominar siete idiomas diferentes de acceso a los diversos patrones de funcionamiento universales del ser humano.

¿Qué nos puede faltar ahora y que esté más alto que la habilidad entrenada a no dejar perder nada vivo o valioso, ni en los demás ni en nosotros? La motivación natural ahora está en saber cómo alzar el techo de lo posible cotidiano, demostrado y actuado, de manera a crecer todo lo que se pueda, sin atentar contra los derechos de nadie, en equidad. Y esto es justicia.

FASE 3: JUSTICIA: Además de la necesidad universal de respuestas que ratifiquen su derecho a la libertad, y a la igualdad de oportunidades y de trato, el ser humano necesita concretizarlas en su vida diaria. La justicia, para ser plena, debe pasar de ser un derecho individual a convertirse en un hacer colectivo que se llama cultura. En esta fase, se elaborará una cultura colectiva que descubra y actualice la identidad colectiva a través de un sistema de valores y de normas que se distingan por su adecuación a la personalidad grupal, por su equidad, y por la jerarquización acertada de dichos valores y normas. De esta manera se evita la irrupción de una justa rabia en el ente colectivo y se asienta el liderazgo sobre el talento y la vocación reales de cada integrante.

Como ya reina la cultura que muestra, guía y fundamenta la medida de lo posible a través de los valores que nos hemos marcado, y estando dicha cultura encarnada en la conducta de los dirigentes como punto de referencia para todos los integrantes de la organización, la motivación ahora puede ser la de conquistar las señas de identidad del ser profundo de cada cual, único y diferente. Y eso, que dignifica y va más allá del talento y de la vocación circunstanciales, porque encuentra y aplaude la unicidad irrepetible de cada uno, se llama estatus.

FASE 4: ESTATUS: Además del natural derecho al reconocimiento colectivo e individual que tiene el ser humano por sus méritos excepcionales, éste tiene una aspiración fundamental: no sólo la de no ser penalizado con envidias si se destaca de la medianía, sino de ser premiado por ello, tanto por la consecución de la admiración de quienes lo rodean, como por recompensas intrínsecas de orden simbólico y material que le confieran el estatus real que se merece. En esta cuarta fase de construcción, el estatus auténtico recaerá sobre aquellos individuos de excepción que ejemplifiquen la medida de lo posible humano, y que por su superioridad anímica, intelectual, espiritual o creadora, ofrezcan a su entorno obras de calidad trascendente al servicio del desarrollo de la vida y de la verdad. Esta fase tiene como finalidad instaurar el orgullo auténtico personal y colectivo así como penalizar la envidia, la descalificación y la idolatría o culto de la personalidad, es decir conquistar la diferencia entre un ente colectivo con vocación de mediocridad y una gran organización.

Y cuando cada cual sabe y reconoce quién es, en la más genuina autenticidad, y se dispone a superarse a sí mismo inacabablemente, es el momento de plantearse el anhelo de la entrega confiada a lo mejor de sí y de los auténticos seres humanos del entorno. Y esto se llama pertenencia.

FASE 5: PERTENENCIA: Además de la necesidad de ser plenamente aceptado, que en este programa se garantiza en la primera fase y se demuestra prácticamente en las tres fases siguientes, el ser humano necesita sentirse solidario, insustituible, y la vez prescindible para así, entregarse y mantenerse. Necesita sentirse solidario con un grupo con quien se sabe compartir una unidad de destino, de finalidades complejas y elegidas. Esta quinta fase, que sólo es posible concretar buceando al fondo del inconsciente personal y colectivo tipológico, tiene como finalidad suscitar, merecer y conservar el amor auténtico, el que nace de las señas de identidad más secretas, más profundas, más universales e íntimas, y que los seres humanos comparten entre sí. De esta forma se logra construir un espacio seguro, donde cada uno puede recuperar y conservar facultades que creía perdidas, es decir, un espacio donde ser en plenitud y elegir entregarse a lo mejor de su entorno.

Y es ahora, cuando ya se nos ha permitido bucear, en la más absoluta y amorosa seguridad, hasta las raíces mismas de nuestra memoria, recuperando así todo lo que creíamos perdido para siempre y que se nos devuelve multiplicado porque hemos sabido ser compasivos y amar mejor de lo que nos han amado, accedemos a indagar, reconciliados con nosotros mismos y con los demás, el para qué de nuestra existencia sobre la Tierra, con el firme propósito de realizarnos por entero. Y esto se llama plenitud.

FASE 6: PLENITUD: Esta última fase de construcción se sustenta sobre las cinco fases anteriores, todas vitalmente necesarias, todas secuenciales en este orden muy preciso, en el cual cada emoción se convierte en la finalidad de la emoción anterior y en la base de la emoción posterior, logrando así producir un crecimiento exponencial en vez de una suma aritmética. Se trata aquí de institucionalizar, como derecho y deber más sagrado del ser